Pekin - Informacja turystyczna

Komunikacja miejska

Trzeba przyznać, że jak na tak ogromne miasto, Pekin ma dość dobrze rozwiązaną kwestię komunikacji miejskiej i w każde miejsce można dojechać autobusem bądź metrem. Odnalezienie się w gąszczu chińskich znaków nie jest może proste, ale z pomocą mapy jest możliwe. Przystanki opisane są tylko po chińsku, ale często w autobusach jest również informacja po angielsku o kolejnym przystanku. Można również zapytać osobę sprzedającą bilety.

Autobusy

Po Pekinie jeździ ponad 20 tys. autobusów na ponad 700 liniach. Autobusy o numerach 1-100 obsługują linie w granicach trzeciej obwodnicy, autobusy z numerami 200-212 to linie nocne, 300 (301, 302, itd.) – to linie obsługujące tereny poza trzecią obwodnicą, 400 – odjeżdżają z centrum w kierunku przedmieść, 600 – to linie obsługujące dzielnice mieszkalne, najczęściej znajdujące się na przedmieściach. Linie o numerach od 900 wzwyż to autobusy podmiejskie. Większość autobusów jeździ w godzinach 5:30 – 20:30, niektóre nawet 21:30 lub 23:00. Informacje o czasie kursowania danego autobusu zawsze umieszczona jest na przystanku.  Na przystankach  nie ma jednak rozkładów jazdy. Z reguły jednak autobusy przyjeżdżają co kilka minut bez względu na dzień tygodnia, a na najbardziej uczęszczanych liniach jeżdżą nawet parami lub trójkami. Bilety kupuje się najczęściej już w środku autobusu. Standardowa opłata to 1¥ w autobusach nieklimatyzowanych oraz 2¥ w klimatyzowanych. Tak naprawdę wysokość opłaty zależy jednak od liczby przystanków, stąd bileterka zawsze pyta dokąd chce się jechać, a potem sprzedaje odpowiedni bilet. W maju 2006 roku wprowadzone zostały karty, którymi można płacić zarówno w autobusach, jak i w metrze.

Metro

Pekińskie metro jest najszybszą metodą przemieszczania się po mieście. Pasażerów przewożą pociągi na liniach:

Linia 1 – trasa wschód-zachód, stacja początkowa: Pingguoyuan, końcowa: Shui East, z tej stacji można się przesiąść na kolejkę jadącą dalej na wschód do Tuqiao – tzw. linia Batong. Główne stacje na trasie tej linii to: Fuxingmen, Xidan, Tiananmen Xi, Tiananmen Dong, Wangfujing, Jianguomen, Yong’anli, Guomao.

Linia 2 – trasa okrężna pokrywająca się z granicami drugiej obwodnicy. Główne jej stacje to: Xizhimen, Guloudajie, Andingmen, Yonghegong (Świątynia Lamajska), Dongzhimen, Chaoyangmen, Jianguomen, Beijing Zhan (Dworzec Główny), Qianmen, Fuxingmen.

Linia 4 – trasa północ-południe, łączy Dworzec Zachodni, Ogród Zoologiczny i Pałac Letni, przebiega przez centrum miasta, wzdłuż zachodnich murów Zakazanego Miasta.

Linia 5 – trasa północ-południe, zasięgiem dorównuje linii nr 13, przebiega przez centrum  miasta po wschodniej stronie Zakazanego Miasta.

Linia 6 -  biegnie równolegle do północnej linii 1 i Batong Line, z Wulu w Haidian do Caofang w dzielnicy Chaoyang. Planuje się, że linia zostanie przedłużona do 2015 roku, w obu kierunkach: do Shijingshan na zachodzie, a do Tongzhou na wschód.

Linia 8 – Linia ma obecnie 17 stacji i wozi ludzi z Xiongmaohuandao do Nanluoguxiang.

Linia 9 - Linia biegnie 16.5 km od Biblioteki Narodowej do Guogongzhuang w Fengtai. Linia ma 13 stacji.

Linia 10 – prowadzi regularnym czworobokiem w odległości około 5 km od „Zakazanego miasta”, które jest w przybliżeniu środkiem miasta.

Linia 13 – w zasadzie kolejka naziemna, ale działająca w ramach sieci pekińskiego metra. Stacja początkowa: Xizhimen, stacja końcowa: Dongzhimen. Linia biegnie daleko na północ, przecinając 3., 4. i 5. Obwodnicę robiąc pętlę otaczającą dzielnice mieszkalne.

Linia 14 – Na dzień 15 lutego 2014 r., linia posiadała 7 stacji. Linia jest rozszerzana na południowych i wschodnich obrzeżach miejskich Pekinu z Zhangguozhuang od rzeki Yongding w południowo-zachodniej części miasta do Shan'gezhuang w północno-wschodnim narożniku.

Linia 15 - linia rozchodząca się promieniście ze środka miasta.

 Airport Express – łączy Dongzhimen ze Stołecznym Portem Lotniczym.

Changping Line –  działa na północ od dworca Xi'erqi na linii 13 do Nanshao. Jest to 21,24 km długości z 7 stacji, tylko Nanshao jest pod ziemią. W godzinach szczytu, odcinek pomiędzy Science Park życia i stacjach Xi'erqi jest najbardziej zatłoczonym punktem w sieci metra w Pekinie.

Daxing Line – Rozszerza linię 4 na południe od jej południowego końca na Majialou, na 4. obwodnicy w Fengtai District, do Nanzhao Lu, poza 6. obwodnicy w Daxing District.

Fangshan Line – linia metra w zachodnim Pekinie, który działa od Suzhuang w Fangshan District na północ i na wschód do Guogongzhuang w Fengtai District. Jest to 24,79 km odcinek, ma 11 stacji (9 powierzchni; 2 podziemne).

Yizhuang Line – łączy Yizhuang Industrial Park z siecią metra w Pekinie. Jest to 23,23 km odcinek z 14 stacji, w tym sześć podziemnych i ośmiu na powierzchni, od Songjiazhuang, obecnym południowym końcu linii 5 metra w Beijing Fengtai Powiat Dworca Yizhuang w Dzielnica Tongzhou i przechodzi przez południową Chaoyang i północnych dzielnic Daxing.

Taksówki

Po Pekinie jeździ ok. 70 tys. taksówek. Kierowcy raczej nie mówią po angielsku. Złapanie taksówki nie stanowi problemu, wystarczy wyjść na ulicę i machnąć ręką. Obowiązująca stawka to 2¥ za kilometr, a opłata minimalna to 10 za kilometr, a opłata minimalna to 10¥. W godzinach 23:00-6:00 obowiązuje wyższa taryfa – stawka minimalna to 11¥, a opłata za kilometr to 3¥. Na dłuższych trasach kierowca może zaproponować jazdę bez włączania taksometru, należy wówczas zawsze uzgodnić cenę przed wyruszeniem w trasę.

Riksze i rowery

Rower jest najpopularniejszym środkiem transportu w Pekinie, po mieście porusza się ich miliony. Rowerem poruszają się wszyscy. Jeśli nie posiada się własnego jednośladu, można go oczywiście wypożyczyć za niewielką opłatą, a pomoże w tym obsługa większości hoteli i hosteli turystycznych czy sklepów rowerowych. Cena za jeden dzień to ok. 20-50¥. Często niezbędny będzie również depozyt w wysokości 100-200¥. Można wypożyczyć też tandemy lub rowery trzyosobowe. Rower zaparkować można niemal wszędzie, kosztuje to grosze i jest bardzo wygodne. Pamiętać należy tylko o dobrym zabezpieczeniu roweru oraz o przymocowaniu do niego czegoś charakterystycznego, większość z nich wygląda bowiem tak samo. Punkty naprawy rowerów są niemal wszędzie, a drobne reperacje są śmiesznie tanie – rzędu 1-5¥.

Trójkołowe riksze są zwykle tańsze niż taksówki, ale brak oficjalnego cennika sprawia, że ceny są dość płynne. Rikszarzy spotkać można w większości turystycznych miejsc, promują oni przejażdżkę wokół placu Tiananmen lub po hutongach na tyłach parku Beihai. Generalną zasadą jest to, że przed jazdą zawsze trzeba uzgodnić czas, trasę oraz cenę. Oczywiście obowiązkowo trzeba się targować.

Dworce i lotniska

Dworce kolejowe

Pekin posiada kilka dużych dworców kolejowych, dwa najważniejsze to Beijing Zhan, czyli główny Dworzec Kolejowy, z którego odchodzą pociągi do Szanghaju i m.in. Moskwy, oraz Zachodni Dworzec Kolejowy obsługujący ruch we wszystkich kierunkach na południe i na zachód od Pekinu. Dworzec Północny (Beijing Bei Zhan) obsługuje ruch krótkodystansowy, stąd dojedziemy też do Wielkiego Muru. Oba dworce mają oddzielne miejsca, gdzie kupuje się bilety i oddzielne wejścia na perony. Aby przejść z budynku dworca na peron, należy najczęściej mieć już bilet w ręku, przy wejściu następuje również standardowa kontrola bagażu.

Zakup biletu nie jest sprawą prostą: trzeba stanąć do walki z setką Chińczyków usiłujących mimo kolejki zrobić to przed nami, czasem trzeba więc posłużyć się łokciami. Aby wszystko poszło sprawniej, dobrze mieć na kartce napisany numer pociągu, miejsce docelowe, dzień i godzinę odjazdu. Na dworzec należy przybyć jakąś godzinę-półtorej przed odjazdem pociągu i dać sobie trochę czasu na znalezienie odpowiedniej poczekalni. Poczekalnie są z reguły niemiłosiernie zatłoczone. Bramki na peron otwierają się ok. pół godziny przed odjazdem pociągu. Wtedy należy albo poczekać, aż tysiące Chińczyków ruszy w maratonie walki o najlepsze miejsca stojące, albo, trzymając mocno bagaż, ruszyć z nimi, ale to z reguły walka z góry przegrana.

Dworce autobusowe

Największy dworzec znajduje się na Dongzhimen, w dzielnicy Chaoyang, przy Dongzhimen Waixiejie, przy stacji okrężnej linii metra i w pobliżu początkowej stacji kolejki naziemnej nr 13, w północno-wschodnim krańcu drugiej obwodnicy. Tu przyjeżdżają autobusy z północy, m.in. z Mandżurii. Stąd też odjeżdżają autobusy do mniej uczęszczanych partii Wielkiego Muru. Drugi duży dworzec autobusowy znajduje się przy Xizhiman, w dzielnicy Xicheng, przy Deshengmen Xidajie w północno-zachodnim krańcu drugiej obwodnicy i również w pobliżu początkowej stacji linii metra nr 13. Można stąd dojechać do Datongu czy Chengde – letniej rezydencji cesarzy. Południowe kierunki obsługuje dworzec Majuan przy Guangqumen Waidajie położony w południowej części miasta. Główna zasada jest taka: dworzec w południowej części miasta obsługuje kierunki południowe, dworzec północny – północne itd. Do wszystkich dużych miast w Chinach dojechać można autobusem; dłuższe trasy obsługują autobusy sypialne.

Lotnisko

Stołeczne lotnisko znajduje się ok. 27 km za miastem i łączy je z Pekinem jedna z najlepszych w Chinach autostrad. Podróż do centrum nie zajmuje z reguły więcej niż godzinę. Jeśli zdecydujemy się na taksówkę, do ceny, którą wskaże licznik, będziemy musieli doliczyć jeszcze ok 10¥ opłaty za autostradę; razem nie powinno kosztować to nas więcej niż 100¥ za podróż nawet za czwartą obwodnicę.

Inną opcją podróży do miasta są autobusy odjeżdżające z lotniska (po zebraniu się „kompletu” pasażerów). Bilety na każdą z 5 tras kosztują ok. 16¥, bez względu na to, gdzie zamierza się wysiąść. Bilety kupić można przed halą przylotów na małym stoisku, gdzie możemy sprawdzić na mapie, która trasa najbardziej nam pasuje.

Przebieg poszczególnych linii:

Linia 1: Lianmaqiao – Hujialou – China Word Trade Center – Panjiayuan – Kingwing Spring International Hotel – Fangzhuang.

Linia 2: Sanyuanqiao – Dongzhimen – Dongshisitiao – Xidan.

Linia 3: Yuyang Hotel – Dobgdaqiao – Chaoyangmen – Yabao Road – Beijing Railway Station (Beijing Zhan).

Linia 4: China International Exhibition Centre – Hibahe – Anzhenqiao – Madianqiao – Beitaipingzhuan – Jimenqiao – Friendship Hotel 1 – CCTV Station – Zizhuqiao – Hangtianqiao – Gongzhufen.

Linia 5: Wangjing – Xiaoying – Asia Game Vilige (Anhuiqiao) – Zhongguancun.

W kierunku przeciwnym (z centrum na lotnisko) autobusy kursują po tych samych trasach, nie zatrzymując się jednak na przystankach komunikacji miejskiej, lecz na specjalnie wyznaczonych przystankach dla autobusów lotniskowych. Jeżdżą one najczęściej co godzina. Co pół godziny odjeżdża również autobus spod hotelu International oraz – z podobną częstotliwością – spod budynku Lotnictwa przy Xichang’anjie.

Noclegi

W Pekinie nie ma żadnego problemu ze znalezieniem wolnego pokoju czy łóżka. W dzielnicach blisko centrum co krok znajdziemy niewielki i tani hostel lub większy, nieco droższy hotel. Warto przed wyjazdem poznać dwa znaki chińskie oznaczające hotel 病馆 (bingguan), co zdecydowanie ułatwi nam szukanie. Niedaleko dworców autobusowych, jak i kolejowych, zaraz po wyjściu z autobusu lub peronu otoczy nas grupka naganiaczy. Czasem warto skorzystać z ich usług, jeśli jesteśmy już bardzo zmęczeni, a wcześniej niczego nie zarezerwowaliśmy. W takich właśnie hotelach przy dworcach cena za nocleg nie przekracza z reguły 20 USD za dwójkę z łazienką, w większości możemy również dostać tańsze miejsce w pokoju zbiorowym – w cenie nawet 30-50 ¥. Jeśli jednak zamierzamy spędzić w Pekinie więcej niż 1 noc, warto przejść kilka ulic dalej i znaleźć nieco milsze miejsce. Pokoje w hotelach zaraz przy dworcach są z reguły brudne i obskurne, a jeśli trafi nam się pokój, którego okna wychodzą na plac przed dworcem, mamy wówczas zagwarantowany całkowity brak snu.

W centrum znajduje się bardzo wiele drobnych hotelików, których obsługa z reguły mówi choć trochę po angielsku. Dwójki standardowo mają na wyposażeniu telewizor, klimatyzację, termos i filiżanki do parzenia herbaty. Jeśli jest to większy obiekt, wówczas na każdym piętrze czuwa kobieta odpowiedzialna za dane piętro, która otworzy nam drzwi lub przyniesie wrzątek. Możemy też zrobić to sami – z reguły na każdym piętrze znajduje się działający całą dobę bojler, z którego możemy nalać sobie gorącej wody.

W hotelach goszczących turystów zagranicznych jest z reguły dość czysto i schludnie. Poza sezonem rezerwacja nie będzie konieczna, w sezonie warto pomyśleć o zrobieniu wcześniejszej rezerwacji.

Jade International Youth Hostel, Leo Hostel, Lotus Hostel, Saga International Youth Hostel, Red Lantern House, Zhaolong International Youth Hotel, Far East International Youth Hostel.

Po więcej informacji dotyczących noclegów, zapraszamy do kontaktu:

 

Wyżywienie

O kuchni Państw Środka napisano już tomy książek, konkluzja jest tylko jedna: kuchnia chińska jest najlepsza na świecie. Chińczycy zdają się podzielać to zdanie, bowiem trudno nie odnieść wrażenia, że jedzą 24 godziny na dobę. Typowe pory posiłków to 7:00-8:00, 12:00-13:00 oraz 18:00-19:00, ale tylko umownie. Większość restauracji otwarta jest od rana do wieczora, choć w porze, kiedy Chińczycy jedzą mniej, czyli w okolicach 14:00-17:00 na posiłek poczekamy trochę dłużej. Przez stulecia chińscy kucharze wypracowali metody bardzo szybkiego przygotowywania potraw, większość z  nich przyrządzana jest przy użyciu woka, co gwarantuje szybkość serwowania i świeżość potraw.

Chińskie restauracje to fanguan (饭馆), fandian (饭店) lub canting (餐厅). Menu dość rzadko przetłumaczone jest na język angielski, tu przydadzą się rozmówki. Jeżeli nie jesteśmy wybredni i jemy wszystko, pozostaje nam tylko zamknąć oczy i wskazać jakąś potrawę na chybił trafił. Dobrą metodą jest przejść się po restauracji, podejrzeć, co jedzą inni i ewentualnie zamówić to samo.

Jeśli podczas zwiedzania najdzie nas ochota na małe co nieco, to jesteśmy w kulinarnym raju. Małe budki z jedzeniem znajdują się na każdym kroku, serwują małe szaszłyki, naleśniki z jajkiem i warzywami, pieczone cienkie chlebki nadziewane mięsem, sałatki, tofu – dziesiątki rodzajów najróżniejszych pyszności.

Jedną z największych atrakcji kulinarnych Pekinu jest wizyta na wieczornym targu przy ulicy Dong’anmen, przecznicy Wangfujing. Miedzy godziną 17 a 18 ulica zapełnia się budkami z przeróżnymi smakołykami: od pieczonych skorupiaków po smażone pierożki. Idąc ulicą Wangfujing od Chang’anjie, możemy skręcić już nieco wcześniej, w Xiaochijie, czyli ulicę małych przekąsek. Na przestrzeni kilkudziesięciu metrów będziemy mogli za niewielkie pieniądze spróbować tyle wyśmienitych potraw, ile w menu nie mają największe światowe restauracje. To atrakcja sama w sobie, warto więc zagubić się tam po całym dniu zwiedzania.

W Pekińskich supermarketach można kupić niemal wszystko, może poza zwykłym chlebem i żółtym serem. Na czas wizyty w Pekinie trzeba o tym zapomnieć, chyba, że mamy do wydania dużo pieniędzy. Warto spróbować gotowanych na parze bułeczek baozi czy pierożków jiaozi. Popić można wszystko kefirem suannai. Obowiązkową atrakcją jest kaczka po pekińsku: małe plasterki kaczki podawane z plasterkami cebuli, kawałkami ogórka, maczane w sosie śliwkowym i zawinięte w cienkie naleśniki. W większej grupie można wybrać się na gorący kociołek i samemu przyrządzić sobie potrawę, wrzucając do gotującego się na stole rosołu przeróżne składniki.

Łasuchom polecamy kandyzowane owoce dostępne w całym mieście w rowerowym obwoźnym handlu.

Obowiązkową pozycją w ofercie napoi alkoholowych jest pijiu, czyli piwo – w Chinach dostępne w wielu rodzajach i smakach – a najlepszymi są znane na całym świecie Tsingdao i Yanjing. Chińska wódka baijiu to wyzwanie samo w sobie – ta najmocniejsza ma czasem nawet powyżej 56% i jej smaku nie da się zabić nawet przez długie godziny po spróbowaniu. Nieco lepsze wódki maotaijiu osiągają kosmiczne ceny i dają równie mocne i szybkie efekty. Chińczycy mają ambicję stać się światową potęgą w produkcji win – jak na razie jedyna godna polecenia marka to Great Wall.

Liqun Roast Duck Restaurant. Mała rodzinna restauracyjka serwująca najlepszą kaczkę po pekińsku w mieście. Dwie niewielkie sale  jeden prywatny pokój. Trudna do znalezienia, po tym jak hutongi na tyłach Qianmen zostały zrównane z ziemią i opuszczone. Warto jednak podjąć ryzyko i zapuścić się w drobne uliczki, podążając za strzałkami na murach. Szeroki wybór dań, specjalnością jest oczywiście kaczka, możliwa do zamówienia w kilku różnych zestawach. Cena zestawu dla dwóch osób, zawierającego całą kaczkę, trzy potrawy na ciepło i dwie na zimno to wydatek rzędu około 20-25 USD.

Xiao Wang’s Home Restaurant. Duża, piętrowa restauracja, stoliki również na powietrzu. Szeroki wybór dań kuchni północnej, z Xinjiangu oraz Pekinu. Dania nie są może najtańsze, ale niezwykle smaczne. Cała kaczka – z naleśnikami, sosem i cebulką – kosztuje 13 USD.

Goubuli. Słynna sieć z Tianjinu serwująca bułeczki na parze baozi w różnych odmianach, smakach i porcjach.

Rozrywka

Większość klubów zgromadzona jest w okolicach Sanlitun, Gonrentiyuchang (czyli Stadionu Robotniczego w dzielnicy Chaoyang), Houhai, na północ od parku Beihai oraz w okolicach parku Chaoyangmen.

Gdy się jest w Pekinie, warto poświęcić jeden wieczór i wybrać się na operę pekińską czy pokaz akrobacji. Bilety kupimy w wielu miejscach, niestety, na występy najsłynniejszych grup bilety osiągają ceny rzędu 300-800 ¥ (40-100 USD). Na pokazy tych mniej znanych bilety kupimy już od 100 ¥ (13 USD). Oto niektóre z adresów teatrów i hal koncertowych, gdzie kupimy bilety:

Teatr Chaoyang, 36 Dongsanhuan Beilu, Chaoyang.

Beijing Peking Opera Theatre, 30 Haihu Xili, Fengtai.

Capital Theatre, 22 Wangfujing Dajie.

Beijing Concert Hall, 1 Bei Xinhua Jie, Liubukou.

Chang’an Grand Theatre, 7 Jianguomen Neidajie.

Zakupy

Największe centra handlowe znajdują się w okolicach stacji metra Xidan, na Xinjiekou, Xizhimen, Wudaokou, Qianmen oraz na Wangfujing z luksusową, bardzo drogą i mieszczącą się w kilku budynkach Oriental Plaza. Kupimy tam wszystko, począwszy od ubrań, przez telefony i aparaty fotograficzne, po kosmetyki. Większość turystów kieruje swe kroki na osławiony Jedwabny Bazar, obecnie kilkupiętrowy oszklony market z setkami stoisk i obsługą noszącą jednakowe mundurki. Wejście na bazar znajduje się bezpośrednio przy stacji metra Yong’anli. Ceny na bazarze są oczywiście płynne i najczęściej udaje się je obniżyć, ale trwa to czasem bardzo długo i wymaga wielokrotnego wystukiwania na kalkulatorze swojej „ostatniej” ceny. Podobne warunki panują na yashow, równie wielkim i różnorodnym bazarze. Dużo wygodniej robi się zakupy na ulicy Xinjiekou i Xisi, w małych butikach. W antyki, malarstwo, grafikę, jedwab i wyroby rzemieślnicze zaopatrzyć się można na ulicy Liulichang, na zachód od ulicy Qianmen Dajie, na której znajduje się też sporo sklepów z przeróżnymi towarami typowo chińskimi: jedwabiem, biżuterią, ręcznie tkanymi dywanami, upominkami czy działami sztuki. Ceny nie należą tam jednak do najniższych i nie ma szansy na targowanie się.

Niezwykłym doświadczeniem i atrakcją samą w sobie może być wizyta na największym targu staroci w Pekinie – Panjiayuan. Otwarty jest on cały tydzień, ale tylko w weekendy zapełnia się po brzegi sprzedawcami i kupcami. Znaleźć można tam wszystko: od czerwonych książeczek Mao i starych książek, przez biżuterię, fajki, instrumenty muzyczne, porcelanę, figurki z brązu, stare chińskie monety, aż po meble – zarówno stare, jak i nowe stylizowane na tradycyjne. Na miejscu można też załatwić formalności związane z cargo, jeśli komuś wpadnie w oko stół z czasów dynastii Qing czy toaletka należąca niegdyś do chińskiej arystokratki. Targ otwierany jest w weekendy o 4:30; chcąc upolować jakiś okaz, warto wybrać się tam jak najwcześniej. Na Panjiayuan dojedziemy autobusem nr 300, jeżdżącym naokoło trzecią obwodnicą, autobusami o numerach: 28, 368, 607, 627, 730, 802, 830, 974, 976 lub piętrowym autobusem nr 8.