Jezioro Bajkał - Informacja turystyczna

Bajkał

Święte Jezioro, Święte Morze Bajkał to miejsce, które chce zobaczyć każdy turysta przybywający do Rosji. Magia Bajkału jest w pełni zasłużona, bo jeśli nawet ktoś zobaczy je po raz pierwszy od strony Irkucka i przeżyje rozczarowanie na widok degradacji wybrzeży (Listwianka), to po dotarciu na wschodnie wybrzeże (do Ułan Ude) lub choćby na Olchon olśni go jego uroda. Wędrówki z plecakiem wzdłuż na przemian stromych, wysokich skarp i piaszczystych plaż, delektowanie się widokiem gładkiej tafli jeziora oraz panoramą wspaniałych gór i skał należą do najprzyjemniejszych atrakcji Syberii.

Jezioro tak przed przybyciem Rosjan, jak i w dobie ich dominacji stanowi prawdziwy skarb regionu. Etymologia nazwy przypomina o podstawowej wartości zbiornika – Baj-kul (tiurkski język Kurykanów – plemienia żyjącego tu przed Mongołami), Baj-goł (buriacki), Baj-gaał-nur (mongolski), Baj-kiel (jakucki) – znaczy to samo: zasobne (w ryby i wodę) jezioro. Tak postrzegali je Kurykanie i wypierające ich od X w. mongolskie plemiona buriackie, tak musieli je widzieć pierwsi Rosjanie, jacy dotarli nad jego bezkresny brzeg. W rosyjskich źródłach pierwsze wiadomości o Bajkale pojawiły się pod datą 1640-41. W tak zwanej Czertieżnoj rozpisi dopływów rzeki Leny można przeczytać: „Lamę braccy ludzie (Buriaci) nazywają bajkalskim jeziorem”. Określenia „lama”, czyli morze, używali Ewenkowie. Wiadomo, że w 1643 roku w rejonie Małego Morza pojawił się kozacki oddział pod wodzą Kurbata Iwanowa i wysłał informację na zachód o zasobności tutejszych okolic. Jako pierwszy ze znanych nam dziś pisarzy piękno Bajkału opisał protopop Awwakum, zesłany tutaj – również jako jeden z pierwszych – za swe staroobrzędowe przekonania w 1665 roku. Za nim poszła cała armia twórców, którzy na wszelkie sposoby opiewali i opiewają Święte Morze.

Niestety w epoce radzieckiej bardzo pogorszyła się ekologia jeziora. Jego dzisiejszy poziom podniósł się o 1 metr w porównaniu do XIX stulecia, co negatywnie wpływa na stopień erozji linii brzegowej. Najbardziej skażone zostały wody powierzchniowe południowej części akwenu, a to za sprawą ścieków przemysłowych z Bajkalskiego Kombinatu Celulozowo-Papierniczego i Selegińskiego Kombinatu Celulozowo-Tekturowego. Bajkał zanieczyszcza przemysł z Ułan Ude oraz wszyscy mieszkańcy, którzy doprowadzają do jego świętych wód ścieki komunalne, detergenty, nawozy sztuczne, pestycydy porolnicze, itd. Kilka lat temu odkryto, że w delcie Selengi znajdują się duże pokłady gazu i ropy. Ich wydobycie oraz budowa wielkiego rurociągu póki co są powstrzymywane przez buriacką społeczność oraz organizacje ekologiczne, lecz tego typu „czarne chmury” ciągle wiszą nad Bajkałem, nawet przy słonecznej pogodzie.

 

Noclegi:

Po więcej informacji dotyczących noclegów, zapraszamy do kontaktu: